пятница, 17 февраля 2017 г.

четверг, 16 февраля 2017 г.

ԱՎԱԳ ԵՓՐԵՄՅԱՆ

Կարդացի նրա գրված բանաստեղծությունները: Ազնիվ ասած դժգոհ եմ: Հավանաբար ավելիին էի սպասում: Ես

Մեծացրեք իմ վանդակը

 Խաղաղության միալար ձանձրույթը այն մասին, որ սենյակում լիություն է, անընդհատ ինձ հիշեցնել էր տալիս իմ վանդակը, հիշեցնում էր, որ ես ազատ չեմ:

Ես սիրում եմ քո մեղավոր աչքերը խոր...

Քո աչքերը նման են երկնքում փայլող աստղերի: Քո աչքերում թաքնված է մի ամբողջ տիեզերք ու մի ամբողջ մոլորակ:

Պահանջվում է ազնվություն

Գրիչը թավ է: Եվ ծանր է, և թեթև:

Գեղեցիկ հիշողություններ

Վահան Տերյանը շատ հայրենասեր էր։ Գիտեր իր հայենիքի մասին շատ բան և կարողանում էր իր զգացմունքները դեպի հայրենիք արտահայտեր բանաստեղծություններով։

среда, 15 февраля 2017 г.

«Վահան Տերյան» մեդիափաթեթ

«Վահան Տերյան» մեդիափաթեթ

Երկիր Նաիրի. հանգիստ թողնենք անցյալը

Մշուշի միջից.— տեսիլ դյութական,—
Բացվում է կրկին Նաիրին տրտում,

Մեզ չի հասկանա սառն օտարուհին

Կարդացի Տերյանի «Մթնշաղի անուրջներ» և «Երկիր Նաիրի» ժողովածուները և տեսա, զգացի երկու՝ իրարից տարբեր Տերյանների:

Դիտորդ լինել

Մենք բոլորս ապրում ենք մեր հոգու աշխարհում, շատ հաճախ փակվում այնտեղ։ Նույնիսկ չենք մտածում, որ կարող է չգալ վաղվա օրը։

Թափանցիկ

 
Ցերեկը աչքերով սեր նվիրիր, գիշերը պահիր սրտում ու սպասիր, որ երազ դառնա ու փայլի քո հոգում:

вторник, 14 февраля 2017 г.

Վահան Տերյան (Երկիր Նաիրի)

Այս բանաստեղծական շարքի մեջ ես տեսա զուտ գեղեցիկ և համեստ տողեր:

Հայացք Տերյանին


Տերյանի բանաստեղծությունները այն եզակի բանաստեղծություններից են, որոնք մինչև այսօր շատ սիրված են և որոնք երբեք չեն կորցրել իրենց իմաստն ու գեղեցկությունը:

Մեր հայրենիքի գունավոր բնակիչը

Մեր հայրենիքի տունը համր է ու դատարկ: Դատարկ է, որովհետև նա`  մարդը չկա: Մեր տունը տխուր է, շատ տխուր: 

четверг, 9 февраля 2017 г.

Արդյոք դա քեզ պետք է։

Հիմարի պես առաջ վազելով գնում ես առաջ ետ թողնելով դիմացիններիդ։ Հասնում ես վերջը, շունչ քաշում և հասկանում որ արդեն ետ ես ընկել մնացածից։ Հասկանում ես, որ առաջ գնալով դու կանցնես այլոց բայց, երբ շշկռվես ու հանգստանաս անցածդ մեկ վարկյանում կկորչի։ Ինչ անել, եթե ցանկանում ես բարձրունքդ վայելել գոնե մի պահ, հանգիստ իմանալով որ չես ընկնի։ Ամբողջ կյանքդ՝ անդադար, պետք է վազեզ առաջ ընկնելու համար։ Արդյոք դա քեզ պետք է։ 

Այնտեղ, որտեղ քո անունը բացակայում է

Արդեն ուշ է, գնում եմ տուն։

суббота, 4 февраля 2017 г.

Սև-սպիտակը

Մարդկանց աչքերը յուրօրինակ հայելիներ են:

Դու իմ ժամանակն էիր՝ իմ գունավոր ժամանակը

Միթե իմ վերջին հեքիաթն ավարտվեց... թե կարող ես, ինձ նորը պատմիր:

Իմ օտար հարազատը

Մենք նորից հանդիպեցինք, ու դու ձեռքդ մեկնելով ներկայացար, ես թեթև սեղմեցի մատներդ ու արտաբերեցի հասարակ անունս, մտքումս կրկնելով` էսպես չի լինում, ով է տեսել հարազատները նորից ծանոթանան:

Ծանո՜թ-անծանո՜թ մարդիկ

Առաջին անգամն էր, որ նստած էինք դեմ դիմաց:

Այն ես անվանեցի ծաղիկ...

Բոլոր ծաղիկներն էլ երևի ինչ-որ մարդիկ են, որոնք հողից դուրս գալով փնտրում են մեկին և չեն գտնում, մեռնում են շուտով, մեռնում են վերջին անգամ: